niedziela, 10 stycznia 2021

Z moją dziewiarską duszą niestety jest już tak, że nie robię tego co zaczęłam i powinnam skończyć,  czyli sweter, który leży odłogiem, nie wspominając o dwóch chustach, które dziergam i dziergam, bo...        ostatnio wzięłam się za czapkowanie. 

Wydziergałam czapeczkę dla mojego syna i dla Feli.


"Menelka" dla syna, taka trochę dłuższa, żeby pomieściła studencki dredowy kołtun :)




Czapka dla Feli - mniejsza i zgrabniejsza na kobiecą główkę :)




Rzadko wrzucam "słitfocie", ale jakoś się udało 
i filtry w aparacie były dla mnie łaskawe 😏


Pozdrawiam
Jola


sobota, 2 stycznia 2021

 

Święta, Święta i po Świętach...

Cieplutkie wełniane skarpety zrobiłam dla moich bliskich pod choinkę :)


"Rękodzieło, to nie tylko rzecz, przedmiot.

To godziny porażek i eksperymentów,

Momenty frustracji i czystej radości,

To kawałek serca, 

Skrawek duszy..."                                                

(znalezione w sieci)








Wszystkiego dobrego w Nowym 2021 Roku :)


Jola







niedziela, 22 listopada 2020


Cześć  Kochani

Dziś na tapecie maleńkie rękawiczki dla słodkiego bobasa.  Baaaardzo nie lubię dziergać takich małych form, ale uśmiech małego Igora rozkłada mnie na łopatki. Lubię czy nie lubię, zasiadłam z drutami i wydziergałam rękawiczki na "małe męskie" rączki Igorka. Oczywiście zaopatrzyłam je w sznureczek, żeby nie były od razu zgubione :)

Włóczka Drops Karisma. Druty rozm. 2,75.





Trzymajcie się zdrowo.

Jola

 

niedziela, 18 października 2020

Mamoooo, zrobisz mi maseczkę?

Weź no synu potrzymaj mi herbatę.

Wystarczy?




Dbajcie o siebie.

Zdrowia życzę.

Jola


środa, 30 września 2020

Muszę się Wam przyznać, że ostatnio moje dziewiarstwo idzie jak po grudzie. Brakuje mi czasu na wielogodzinne dzierganie, jak to kiedyś czyniłam.                 

Ale zawsze coś tam wyściubię i z uporem maniaka oczko za oczkiem, rządek za rządkiem i tak...  powstał kocyk na moje lodowate giczały. Nie mam pojęcia jak, to inni robią, że nie marzną w stopy. W moim przypadku wraz z początkiem chłodnych dni, cała krew ze stóp odpływa nie wiem gdzie. Rozgrzeją się dopiero na wiosnę. :) 

Oczywiście żartuję i chwalę się moim kocykiem.

Wydziergałam go na drutach 10 mm i zużyłam 13 motków włóczki Nako Spaghetti.

Jest cieplusi, milusi i jest MÓJ :)





Na koniec pokażę Wam chustę, którą wydziergałam w nadmorskim klimacie. Wykonałam ją z włóczki bawełniano-akrylowej. Idealnie pasuje do jeansowej kurtki, bardzo się lubimy :)
Wzór trochę podejrzałam na internetowych stronach, trochę wymyśliłam i powstało, to co na załączonym obrazku.
Szydełkowałam szydełkiem 3,5 mm z włóczki YarnArt Flowers










Pozdrwiam

Jola









czwartek, 18 czerwca 2020



Witajcie moi kochani. 

Minęło od stycznia trochę czasu :)
 oj upłynęło wody w rzece...

Trochę mi się zeszło, ale jestem.
Nadal tworzę, dziergam i żeby nie przepadło - wrzucam tu :)

Poniżej moje ostatnie dziewiarskie poczynania :) 



Podusie





Łapacze snów



Mała makramka






Pozdrawiam

Jola


piątek, 10 stycznia 2020

Cześć kochani

Dziś będzie krótko i zwięzłowato. Przedstawiam Wam sweterek, który wydziergałam dla mojego syna. Zgodnie z zamówieniem, sweter miał być lejbowaty, udawać bylejaki i generalnie taki zwykły zwyklak. Jedynym "szaleństwem" tego swetra są szwy wykonane na prawej stronie. Nawet dekolt nie ma ściągacza. Mam nadzieję, że jest wystarczająco bylejaki :)

No i jest!

taaa daaam:







Wydziergałam też coś dla domu :)


lampion powstał z bawełnianego sznurka
(+ słoik po ogórkach)


podkładki pod kubeczki powstały z jutowego sznurka 


Pozdrawiam
Jola






sobota, 7 grudnia 2019

jest
wraca
cichutko i podświadomie wkrada się do mojej głowy, serca ...           i dłoni.
Wena twórcza, moja pasja ukochana opuściła mnie na kilka miesięcy. Mam nadzieję, że już nigdy tak się nie stanie. Czułam jak prawdziwe są słowa, że "człowiek bez pasji nudzi swoją duszę". Ku mojej uciesze znów w głowie przerabiam oczka, wszędzie widzę inspirację i nie zasnę jak nie przerobię przed snem chociaż jednego rządka. Wolę nie zjeść, nie kupić nowych butów i wydać zaskórniaki na włóczkę.  Mój kręcioł, mój dziewiarski bzik w głowie znów się kręci.  Czuję, to co kiedyś - radochę z pasji. Głowę pełną mam pomysłów i uwierzcie mi, że jak się bardzo chce, to doba potrafi być z gumy, a niemożliwe staje się możliwe. Gdzieś między rodziną, pracą, szkołą i całą masą innych obowiązków jest czas na moje ukochane dziewiarstwo.  
Tyle wstępu, bo na tapecie dzisiaj mam cudny miodowy kapturek. Powstał z połączenia dwóch włóczek; wełniano-akrylowej i moherowej. Wydziergałam go na pewną bardzo sympatyczną głowę. Gotowy udzierg przerósł moje oczekiwania, fajnie wyszło. 
Przy robieniu zdjęć nie mogłam posiłkować się żywym ludziem dlatego foty zrobiłam na plaskacza.








A na koniec wrzucam taką fajną czapesię, chyba z alpaki.




Pozdrawiam

Jola





wtorek, 6 sierpnia 2019

Witajcie

muszę się Wam przyznać, że mam obecnie antydziergalniczy życiowy etap. Od czerwca nie przerobiłam ani jednego malusieńkiego oczka. Dziś dosłownie zmusiłam się by cyknąć fotkę bluzeczce, którą wydziergałam na urlopie. Niestety słoneczko wali prosto w mój balkon i smartfonowy aparat zwariował. Więc piękny miętowy kolor udziergu diabli wzięli.  
Przymknijcie jedno oczko i nie doszukujcie się amatorszczyzny w moim fotografowaniu hy hy.

Pewna psiapsiuła od dziergania, rzekła mi dziś, że potrzebuję impulsu i dziewiarskie szaleństwo wróci. Szukałam tego impulsu. Zaczęłam przeglądać włóczkowe zapasy. Pomiziałam wełenkę zakupioną na zimowe czapki - NIC - zero impulsu. Przejrzałam bawełnę z której planuję wydziergać biało-szare dodatki do pokoju - NIC - impuls nie nadszedł. Mój dziewiarski marazm trwa :(
Słodko marnuję czas i czytam, czytam, czytam...


Poniżej fotki szydełkowej bluzeczki w rozmiarze 40 
(jak by kto kciał)



tak prezentuje się na wieszaku w moim balkonowym atelier



tak prezentuje się na ludziu


a tak wygląda tył  - aparat ukradł kolor



Pozdrawiam i życzcie mi powrotu weny twórczej,
sama sobie też życzę :)

 PA Jola








poniedziałek, 22 kwietnia 2019

Wytargałam z dna szafy dziergadło, które czekało na swój the end. 
Oczywiście ja, jak to ja, wzięłam się za niego w największym natłoku obowiązków. Posłużył mi do zachowania psychicznej równowagi. Głowa ma wypchana aktywami, pasywami, kosztami, przychodami i obrotem materiałowym, baaaardzo potrzebowała przewietrzenia szarych komórek. I tak oczko, po oczku w kąciku przy nocnej lampce skończyłam.
Wiele razy słyszałam stwierdzenie; że jak to jest możliwe; że ja energiczna, rozhasana,  rozgadana  i roztrzepana (czytaj: z motorkiem w dupie) - potrafię w ciszy i spokoju machać szydłem. Sama nie wiem jak, to się dzieje, ale tak jest. Równowaga w przyrodzie musi być:). 

Korzystając wczoraj z obecności mojej siostry i syna, pognaliśmy na pierwszy lepszy trawniczek, aby obfocić moje rękodzieło. 
Robienie sobie zdjęć  wrrrrr NIE-LU-BIĘ. Jakoś to przeżyłam. 
Paparazzi nacykali  milion zdjęć z czego wybrałam kilka:



ostatnie siostrzane poprawki












Mokrego Dyngusa :)

pozdrawiam 
Jola